Geschiedenis
Yellow Cab — hoe de gele taxi New York werd
Het is 1907 in Chicago. John Hertz — ja, die van het autoverhuur — kijkt naar zijn vloot taxi's en denkt: ze zien er allemaal hetzelfde uit. Mensen vinden ze op straat niet terug. Hij neemt contact op met de Universiteit van Chicago en vraagt: welke kleur is het best zichtbaar op afstand, in slecht weer, tegen een achtergrond van gebouwen en ander verkeer? Het antwoord: een specifiek geel-oranje. En zo werd in 1915 de Yellow Cab Company van Hertz opgericht — de eerste taxi-onderneming met merkkleur.
Van Chicago naar New York
Het concept verspreidde zich snel. New York adopteerde het in de jaren '20, maar pas in 1967 werd er wettelijk vastgesteld dat alle medallion-taxi's in NYC officieel geel moesten zijn (specifiek: Dupont M6284, oftewel "DuPont Taxicab Yellow", later Pantone 116). Dat was een direct gevolg van een ander, kleiner taxibedrijf — Skull Cap Cab Company — dat zo'n bijtende oranje gebruikte dat ze de Yellow Cab Company opzettelijk verwarrend nadeden.
Tussen 1967 en het einde van de jaren '90 was de Yellow Cab een Checker Marathon — een vierkante, robuuste sedan gemaakt door Checker Motors in Kalamazoo, Michigan. Vier deurs, drie achterbankrijen (twee klapstoelen middenin), volledig stalen carrosserie, motor-bouten zo groot als je vuist. Bedoeld om 500.000 mijl te rijden zonder te bezwijken. Het was de auto van Travis Bickle in Taxi Driver (1976) — de Marathon van 1973.
Het einde van de Checker
Checker stopte met productie in 1982. Daarna werd de Yellow Cab een Ford Crown Victoria of een Chevrolet Caprice — beide minder iconisch, beide wel goedkoper en zuiniger. Vanaf 2007 begon NYC met diversificatie naar hybride en plug-in modellen (Ford Escape Hybrid, Toyota Camry Hybrid), wat tot grote ergernis leidde van Checker-fans en cabbies die een levenslange relatie met hun Marathon hadden gehad.
De huidige standaard is de Nissan NV200 Taxi, geïntroduceerd in 2014 — een busje, lichter, zuiniger, met meer beenruimte. Niet bij iedereen geliefd, maar standaard. En het uniforme geel is bij wet gehandhaafd: Pantone 116, niets anders.
Wat het symboliseert
De Yellow Cab is, naast de Statue of Liberty en de Empire State, een van de directe shorthand-symbolen voor New York. In films, in graphic novels, in toeristenbrochures, op T-shirts in airport-souvenirwinkels — overal de gele taxi met de zwart-witte schaakbordstrip.
Wat ook meespeelt: de cabbie zelf. NYC-taxichauffeurs zijn van oudsher overwegend immigranten, en de Yellow Cab is in popcultuur het symbool geworden van een Amerikaans verhaal van werken-je-omhoog. Joodse cabbies in de jaren '30, Italiaanse cabbies in de jaren '50, Punjabi/Bangladeshi/Pakistaanse cabbies vanaf de jaren '90. Tijdens elke generatie was de Yellow Cab niet alleen een taxi maar ook een opstap.
De replica
De blikken Yellow Cab in onze collectie verwijst naar de Checker-tijd — jaren '30 tot jaren '70. Vierkant, fors, met de twee verlichte borden "TAXI" op het dak en de meternummer in de voorruit. De gehavende patina, de afgesleten geel-zwart-strepen — het is niet zomaar een gele auto, het is bijna één halve eeuw NYC-straatleven, gemodelleerd in handgewerkt blik.
Voor in een New-York-themed werkkamer combineer je hem met: een Crown Heights-bord, een gehavende mp3-uitvoering van Frank Sinatra "New York, New York", een whisky-tumblers-set, en de Saul-Bellow-bibliotheek in een eikenhouten boekenkast. Dan begint het ergens op te lijken.